Een Glimlach voor de Straat
Zoals in de meeste wijken tegenwoordig wordt er ook bij ons op de hoek van straat vuilnis naast de container neergezet. Je komt bij het afval veel van je buren te weten, zo wist ik door hele kleine ieniemienie luiers dat er ergens een baby geboren was (gelijk maar een kaartje door de bus gedaan). En dat ze ergens anders een nieuw bed hadden, en een kast, en een bank ...
Vaak maak ik, of andere buren, een melding bij de Cyclus, maar ook probeer ik soms het spoor van afval te achterhalen en bel ik zo vriendelijk mogelijk aan en vraag of ze het afvalsysteem snappen. Ik wil daar namelijk niet zomaar van uit gaan. Ik vind het soms ook niet te begrijpen en het is dat mijn moeders blauwe autootje nog rijdt, anders was de weg naar de stort een stuk lastiger en de stoep in de nacht een optie.
Maar goed, ik stoor me als een gek. Ook bij de groenbak is het vaak zo vies en ben ik bang voor ongedierte. Ik heb het laatst dus met sop en borstel schoongemaakt. Ik kreeg de smaak te pakken en besloot ook de stoep op te fleuren. Met stoepkrijt tekende ik bloemen en een hinkelspel. Hier spelen wij - Houd het lekker Fris en Schoon.
Een buurman keek toe. Ik vroeg hem nog om suggesties. Waarbij hij mijn vredelievende teksten graag wilde versterken met duidelijkere taal. Ik bedankte vriendelijk, ik wilde het graag positief houden. Toen hij een paar dagen een foto stuurde met een gedumpte ventilator naast mijn 'Houd het Fris en Schoon' vond ik het tenenkrommend grappig. Hij had me gewaarschuwd. Hier komt geen eind aan!
Toch, toen ik een andere buurman die, ja ik durf het bijna niet te zeggen, verdacht van het afval dumpen (iets met kleine luiertjes en een baby) zijn voortuin netjes zag maken, was ik blij verrast. Zag ik het nu echt goed, de voortuin waar het onkruid vaak een meter hoog staat en de barbecue op straat zodat je er niet langs kunt (durft) en hij het liefst met zijn auto en al in staat geparkeerd, was hij nu aan het opruimen?
Nadat ik eerst een kletspraatje had met de tienermeiden die een hangplek zochten (de speeltuin bleek gelukkig nog een goede optie) zag ik mijn kans voor een kletspraatje. “Wat ben jij goed bezig zeg” {het gif waar hij mee aan t spuiten was negeren). “Ja joh, deze tuin is straks een Glimlach voor de straat”. Hij zei het echt! Ik lachte erom, en we hadden een leuk gesprekje. Ik probeerde nog een beetje te bemiddelen tussen de verstoorde relatie die hij met een buurvrouw had- “we delen meestal de tuin..”. Maar ok niet te hoog inzetten, ik was al blij met dit contact.
Toen ik de volgende ochtend zijn barbecue en een stuk of 5 open zakken met tuinafval bij de container zag staan stond ik echt perplex. “Een Glimlach voor de Straat achterlaten!“ Wat een Aso als dit zijn manier is! Ik kon dit toch niet laten gebeuren? Ik had een paar dagen daarvoor nog een briefje door de bussen gedaan met info over het vuilnis en het belang van een schone buurt. En we hadden oprecht een leuk gesprek. Ik voelde me in mijn gezicht uitgelachen. En zo onnozel!
Ik zocht steun bij een buurman, hij leek er nuchter onder, zo gaat dat tegenwoordig hier (en iets met nieuwkomers wat ik niet wilde horen). Toch wilde hij wel even mijn dekking zijn toen ik besloot aan te bellen bij de buurman. Want ik moest hem aanspreken van mezelf, maar vond het ook spannend.
Ik belde aan en, zoals dat tegenwoordig gaat, had ik contact via de Videobel. Nou toe maar dan… "Ja", begon ik, "we hadden gister zo’n leuk gesprek, over je tuin, je kind en een Glimlach naar de Straat. En nu staat alles op straat!“. "Ja, maar dat doen anderen toch ook”, zei hij. "Pfff, ja dat klopt, maar Jij begon!" Ik legde hem nog uit dat ik vaak iets even in mijn schuur zet en dan naar de stort breng. Dat kon hij met zijn barbecue ook doen toch? Ik had echt geen zin om zijn zooi op te ruimen! Nou ja, (te) lang verhaal kort: hij beloofde beterschap.
Ik bleef vriendelijk door de camera kijken, maar had ik eigenlijk niet gewoon Aso willen roepen? Ja en Nee. Ik denk het toch niet. Ik hoop gewoon echt dat hij het volgende keer anders doet.
De afgelopen week was ik niet thuis, ik genoot van Limburg, en werkelijk waar: wat was het daar schoon en fris overal. Het enige wat ik zag was op een dag keurige doosjes oudpapier langs de kant van de weg, verder geen afval. Echt opvallend. Ik was blij dat ik even weg was want ik had het hele afval gebeuren veel te persoonlijk gemaakt.
Ik wil gewoon weer de bloemen zien in plaats van al het afval riep ik wanhopig. Focus on the Good!
Toen ik de straat in reed zal ik gelijk de grote poster: Geen Afval Storten - ASO! Duidelijke taal, vrijheid van meningsuiting. Had ik een grote dumpactie gemist? Ik wil het niet weten ook.
Ik hing de poster voor de burendag erbij. Ik had hem best over het woord ASO heen willen plakken, Maar ja. Dan was ik weer de naïeve blije buurvrouw. En ik voel me een stuk minder blij sinds ik terug ben. En het enige waar ik zenuwachtig over ben is dat ze denken dat ik die ASO-poster heb opgehangen...
Zaterdag de 27ste is het Burendag, tijd voor nieuwe praatjes Iedereen is Welkom voor een glimlach voor de Straat (en ik ga toch nog even een nieuwe poster ophangen!)
